Me as a mum
Zoals beloofd, antwoorden op alles dat je ooit zou willen weten:
Harriet: Wat vond je lekker tijdens de zwangerschap en wat heb je daarna snel gegeten:
ik had niet van die gekke eetvoorkeuren. Nope, geen augurken met slagroom voor mij. Wel at ik cornflakes, en daar heb ik na de bevalling acuut geen trek meer in? Ook heb ik op de dag van thuiskomst een fles champagne opengetrokken en Steef naar de winkel gestuurd voor brie en filet americain.
Vanavond gaan we uit eten en mag ik ein-de-lijk weer meedoen met de lekkerste sangria die ik ken 
Patries: kun je kinderkleding weerstaan?
Lenny zit nu in maatje 56, daar heb ik niet bijzonder veel van, dus van de week bleef er weer een leuk shirtje aan mn handen plakken. Maar mn kasten puilen uit van 62 en 68 (veel kadootjes in die maat!), dus daar koop ik zelf niks van. Met moeite want ik was vroeger al dol op aankleedpoppen en dat is kennelijk nooit over gegaan. Zo leuk, als ie iets nieuws aan mag 
Anita en Patries: hoe voel je je nu echt als moeder? Met de verantwoordelijkheden, werken, angst en geluk?
zoheee, das een nadenkertje!
Heb lang zitten nadenken, kijkend naar mn lege kladblok. Elke typ ik wat…nee dat ik toch niet hoe ik t bedoel. And so on.
Van te voren had ik 1001 vragen, hoe zit dat? hoe moet ik nou weten of? wat gebeurt er als? Niet paniekerig, maar meer met een houding van: we zullen nog wel zien of dat zo leuk is. En toen zat ik de eerste dag thuis op de bank, kraamzorg weg, Steef weg. De wagen stond al weken in de kamer, en ineens stak er een bloot voetje omhoog, onder het dekentje vandaan. And it hit me: ik heb een kind. Er is iets, dat van “mij” is (ik zou moeten zeggen “ons”, maar op dat moment dacht ik “mij”, eerlijk gezegd), waar ik voor moet zorgen, dat bloed van mij heeft. Gaat niet meer weg, voorlopig. Wauw. Eigenlijk een heel veilig gevoel vond ik dat, alsof de basis nog steviger was. Ik heb geen broers en zussen, daarmee behalve mijn ouders niemand die op mij lijkt. Dat er nu iemand is die dus echt “van mij” is, breidt mijn basis uit.
De verantwoording daarvoor is wel groot. Met heel veel geluk komt bij mij ook altijd heel veel angst, want als het nu zo mooi is, kan het alleen maar minder worden. Wat als Steef er niet meer is? Wat als er iets met Lenny gebeurt? Alles moet blijven zoals nu, niemand de deur uit! Nou, met een overload aan hormonen zorgt dat voor een troebele middag.
Dat krijgt dan natuurlijk een plekje, anders word je gestoord. Dus je gaat vrolijk verder met flessen maken, wasjes draaien, zwitsal smeren. Op een gegeven moment moest ik echt naar buiten, frisse lucht, andere omgeving. Oma paste op, zodat Steven en ik weg konden.
Wat een verademing..even niet mn oren gespitst houden en niet uit mn ooghoek op moeten letten of Meneer misschien iets wenst. Ik heb dan ook geen behoefte te bellen of snel naar huis te gaan, bij oma redt ie t ook wel.
De praktische dingen vond ik voor zijn komst maar onbegrijpelijk. Hoeveel voeding moet er in een fles, hoe vaak eten, wanneer slapen, hoe weet je nou wat ie wil? Nah, dat gaat allemaal vanzelf. Af en toe hebben we allebei geen flauw idee wat ie nou wil, maar dat maakt eigenlijk niks uit. We doen gewoon maar wat. En vaak weet je dondersgoed wat ie wil, dat is een gevoel dat je zo ineens mee krijgt als je moeder (of vader, want dat werkt net zo) wordt. (hoor mij nou, cliché nummer zoveel opratelen, maar ik kan er niks anders van maken).
Lenny is nu 5 weken, nog 7 weken en ik ga weer werken. 4 dagen per week. Enerzijds vreselijk, die drukte van kind brengen/werken/halen/snel eten/in bad/naar bed/huishouden/slapen/enweeropnieuw. Niet de hele dag bij Lenny zijn. Anderzijds kijk ik er ook naar uit, want ik vind mn werk leuk en heb de uitdaging, inspiratie en prikkels keihard nodig, gewoon, voor mezelf. Hoe dat allemaal gaat lopen zie ik wel, misschien is 4 dagen erg veel, we zullen zien.
Zo, een heel verhaal en de zakdoekjes liggen hier weer overal. Ik zal ook niet vergeten dat een andere moeder tegen me zei: joh die kraamtranen worden wel minder,maar ze gaan nooooit meer echt weg! Hoe waar Tijdens het schrijven van dit blogje ben ik maar even naar Lenny gelopen, een dikke zoen gegeven, en ik kreeg een glimlachje terug. En dat, dames en heren, is mijn definitie van geluk!
Viv, jouw vragen zijn een blogje op zich waard. Dus, to be continued.
